A Dama e o Galán

Xa moitos anos pasaron do que vos quero contar

xa moitas veces choraron a Dama e mailo Galán

contos de tempos antigos que nunca han de mudar

amores que aínda viven e nunca van rematar.

Comeza aquí esta historia coa Dama e a súa irmá

sentadas as dúas xuntas, fermosas á beira do mar.

Achegouse a irmá a princesa, dispúxose a preguntar:

- Por que choras aquí soa, luz de toda mañá?

- Choro porque me falta a vida, choro porque me falta o ar

choro porque me falta o amado, o benquerido Galán.

-Non son tempos de guerra e non hai barcos no mar,

ten que ser mariñeiro o teu alto Galán.

Ti es filla de reis e o mundo has de herdar,

como podes darlle a vida a un home de mar?

-Podo miña irmá podo, ninguén mo ha de quitar,

que eu o amor lle entregue ao meu grande capitán.

-Pecha a boca irmá infame, xa non sigas a falar

puta serás e non dama se o que dis vas realizar.

-Non ten terras nin ten reinos, non ten nada pra me dar,

pero del é a miña vida, a miña alma, o meu ar.

-De que falas descastada, irmá tan pouco cabal?

Quen che roubou o siso, foi o teu alto Galán?

-Longas noites chorei sumida no meu pesar,

el como un anxo chegou, devolveume a liberdá

presa da vida era en un castelo real

agora ceibe cal gaivota pode a miña alma voar.

-Pecha a boca miña irmá, xa non te podo escoitar

pois ti naciches con home e con el has de casar

é fillo do rei de Francia e grande poder terá

príncipe Artur e seu nome, nada de alto Galán.

Marchou entonces a irmá e con Artur foi falar

desatouse a súa ira, home de moita maldá.

Partiu a pequena vila procura do alto Galán

xa na súa casoupa irrompeu espada en man.

-Deféndete malnacido pois a vida heiche quitar.

Non ha de ser mariñeiro o que o trono ocupará.

Non era home de loita que el era un lobo de mar

mais doulle morte a Artur, fillo de moi nobres pais.

Pagou un moi alto prezo por aquel home atacar,

ficou ferido de morte a beira do príncipe e o mar

E xuntos os atoparon homes da corte real

príncipe e mariñeiro mortos de igual a igual.

Grande enterro lle fixeron a aquel príncipe, home de incrible maldá

máis o alto Galán era pobre non se podía enterrar

collérono entre dous homes e tirárono ao seu mar.

Alí permanece aínda, na profunda soidá

señor dos abismos é agora onde sempre ha de mandar.

Mais que pasou coa alta Dama estaredes a preguntar.

Contas as vellas lendas xa non sei se hei de lembrar

que un día se volveu tola e se lanzou cara o mar.

Non se quedou calada e doulle tempo a berrar:

-Lévame agora contigo, xa non me deixes quedar

pois se xa che amaba en vida máis na morte che hei de amar.

Para os meus nenos do María Pita