Escuros foron os últimos días
i escuros son os pensamentos,
escuras serán miñas bágoas,
afogo do meu contento.
Tristes bágoas do choroso
que sofre de soidade,
lembranzas deste meu siso
perdido na gran cidade.
Mais n’ hai tempestade sen calma
nin hai gaivotas sen mar,
nin o tibio solpor engana
o grande que é meu pesar.
Longos serán os camiños
e as voltas que eu hei dar
máis lixeiros serán meus pasos
se ti ó meu carón estás.
Teu sorriso é a ledicia
que alumea o meu andar.
Túa mirada é esperanza
dos tempos que van chegar.
Hai unha luz de esperanza
que loce na escuridade,
pois tes presa miña ialma
polas cordas da amizade.
A Pachi, porque quero ser
a súa luz de esperanza.
No hay comentarios:
Publicar un comentario