Ós amigos que están fora
eu quero escribir un cantar,
e ós que se quedaron comigo,
e ós que nunca han de marchar.
Eu quero escribir estas verbas
e así eu lles quero dar
todo o que eles me deron,
que por sempre hei de gardar.
Eu quero escribir para aqueles
que me queiran escoitar,
para que sempre me lembren
como eu os hei lembrar.
Eu quero escribir ás persoas
que con nós xa non están
e que saiban onde vivan
que non as hei olvidar.
Ós que un día foron amigos
tamén eu lles quero cantar,
para dicirlles desde a ialma
que me saiban perdoar.
Eu quero escribirlles a todos,
amigos ou non, dáme igual,
pois quero deixar de lembranza
este pequeno cantar.
Eu quero escribirvos a todos,
como xa o fixo Pondal,
versos no fermoso galego
do monótono fungar.
