Agora xa está todo en silencio
confusión de palabras e Santas Compañas
que a noite agocha nos adentros.
Sorrisos da Morte que saúda
macabra danza dos dous namorados,
que se funden entre amor e bágoas.
Latexos dun corazón xa canso da vida
que no entre lusco e fusco se esvaece
e agarda, soamente agarda.
Alborada dá comezo á viaxe;
triste partida da alma amada,
eterno descanso de prata.
E viu a morte nun leito de rosas,
fiel compañeira a soidade
na súa viaxe cara a ningunha parte.
Levouna Escuridade do seu leito,
procura do que hai tempo marchara
a equipaxe: saudades, bágoas... mil lembranzas.
Descansa xa agora por sempre
os longos anos da súa triste vida
os poucos segundos dunha feliz morte.
Para as dúas Tamaras da miña vida.
No hay comentarios:
Publicar un comentario