De ausencias e dedicatorias

Tanto tempo levaba abandonado este meu blog que en ocasións cheguei a dubidar de se existía realmente, ou era máis ben unha creación máis do meu maxín. Despois de o ter tan abandonado propúxenme a min mesmo retomalo, senón mellor ca antes, si cando menos con máis forza. O motivo desta entrada non é máis que pedir desculpas por abandonar este meu recuncho de alma, e dar as gracias a todas aquelas persoas que me acompañaron estos últimos meses. Sen eles eu non sería quen son, aínda que en ocasións (ao igual que pasou co blog)non esté moi certo da miña propia existencia. Por iso, a miña última poesía vai para todos vós:


-Para David, porque tes o corazón máis grande do mundo e non che esquezo.
-Para Iago, porque me enseñas cada día unha cousa e me sacas un sorriso con só verche.
-Para Cristian, porque hai que ter un valor inmenso para contar o que contaches, porque confiaches en min e porque me ensinaches moito de como afrontar o malo da vida.
-Para Mari Tere(alias Rosana) e Gabriel , porque con eles pasei o que posiblemente foi o mellor mes da miña vida.
-Para Pedro, porque traballar con xente coma ti fai máis agradable o traballo.
-Para Jose Alberto, porque despois de coñecelo (e aprecialo e admiralo) tanto, aínda non sei se chamarlle Jose ou chamarlle Alberto.
-Para Juan Ángel, porque, aínda que non entendas esta galego-dedicatoria, sempre me escoitas cando o preciso.
-Para Gerardo, por apreciarme o suficiente como para gastar o teu tempo botándome as broncas que me merezo.
-Para Rocío, porque eres tan aspacial que me fas rir cada vez que estou contigo.
-Para Alejandro Velo, por ser un deses nenos que poden cambiar o mundo e porque me fixeches sentir orgulloso de min mesmo.