Murmurios do vento

Do que un día foi dio

e que agora é deixado;

do que rosman os ventos,

nunca ben escoitados;

do lamento da terra

aos ouveos do raposo;

das cantigas de bruxas

aos lamentos do pobo.

Da terriña en fin qu’eu quero

da que moitos xa marcharon,

prados, frores e arboredas,

verdes cumios dos carballos.

Chora miña terra, chora,

sexan túas bágoas ríos.

Chora fogar dos deuses

por ver morrer os teus fillos.

A Dani, porque él me impulsou a seguir escribindo

cando xa non quería e me demostrou que cando non queres

facelo é cando máis cousas tes pra contar.